Ik ben vrijdag de trotse tante geworden van een knap nichtje. Naast de vertedering en de stromende liefde die ik nu al voel voor dit prachtige mini mens diende er zich een vraag aan.

Vroeger was het simpel. Je bracht een kind groot met de drie ijzeren R-en. Rust regelmaat en reinheid. Dan kwam het kind vanzelf op zijn of haar pootjes terecht. Ik kan niet ontkennen dat het mij geen windeieren heeft gelegd. Maar toch, ik heb moeite met het concept “overvloed”. Kan dat ook anders?

Dit laatst genoemde concept past in de tijd van transformatie waarin de wereld zich volgens mij bevindt. Her en der op de aardkloot worden dictators aan de kant gezet, mensen pikken het kennelijk niet meer dat er voor ze gedacht wordt. De drang om op gezonde wijze wederzijds afhankelijk te zijn ten opzichte van absolute afhankelijkheid is niet meer tegen te houden. Wikkileaks is denk ik ook niet voor niets nu juist naar voren gekomen. Transparantie past goed in een wereld waarin liefde regeert in plaats van angst.

Angst is alleen nodig als je overtuigd bent dat er tekorten zijn. Angst zorgt er bijvoorbeeld voor dat je gaat hamsteren en dingen voor andermans neus weghaalt als het zo uitkomt om zeker te stellen dat jij geen tekort zult hebben. Als die angst nu eens weg kon vallen omdat je overtuigd bent van een ander concept? Namelijk dat er overvloed is, ruim voldoende voor iedereen. Dan kun je zelf ook geven wat je niet meer nodig hebt op dit moment. Als jij weer iets nodig hebt zal het er zijn tenslotte! Zou dat niet een totaal ander gevoel geven, een gevoel van liefde?!

Wat heeft dat nu met mijn nichtje te maken? Baby’s werden in mijn tijd op uur en tijd gevoed. Mocht je tussen de voeding door honger krijgen dan had je, populair gezegd, vette pech. Je moest gewoon wachten. Je moest maar leren dat het leven regelmatig geleefd moest worden wilde je succesvol worden in dit bestaan wat het credo. Ik hoorde echter van een pedagoge een interessante gedachten. Was het niet zo dat door dit strenge regiem je al vroeg leerde dat als je ergens behoefte aan hebt dat het er dan niet altijd is? Als het er dan wel is kun je maar beter drinken tot je er bij neer valt want wie weet hoe lang het weer duurt voordat de volgende voeding voor handen is? Voeden naar behoefte zou een veel stabieler basis leggen voor een kind dat je de kans wilt geven te leven vanuit liefde.

Zoals zo vaak zal de waarheid wel ergens in het midden liggen. Voeden naar behoefte maar wel met altijd dezelfde rituele voor de regelmaat en uiteraard in alle rust. En vanzelfsprekend verversen we poepbroeken ook per ommegaande om het reinheidsprincipe niet te kort te doen. Een wat Bourgondische vertaling van de ijzeren drie R-en die wellicht helpt om aan het concept “overvloed” aan te leren.

Wat is jouw tip aan kersverse ouders zijn om een kind in liefde te leren leven?