Nu was het zo dat ik na het boekenfestijn nogal moe was. Die Calvinist kon zeggen wat hij wilde, ik deed het niet want ik nam rust! EN, en dat is nog belangrijker, ik mocht ook mijn succes van het festijn vieren natuurlijk. Deze keer zwaaide de Bourgondiër de scepter, met alle soorten van genoegen.
En wat dat me opleverde! Wouw. Niet te geloven. Wat rust, bezinning stilte kan doen is onvoorstelbaar. In de meditatielessen die ik trouw volg merk ik dat ook keer op keer. Stel een vraag, word stil en het antwoord valt je eenvoudigweg gewoon binnen. Je hoeft alleen maar te wachten.
Maar thuis het geleerde toepassen?! Nee, dat lukt niet. Daarvoor is de Calvinist in mij veel te dominant. Je gaat toch niet een HALF UUR, of zelfs nog LANGER op je kont zitten? MIDDEN OP DE DAG NOG WEL. En dat allemaal terwijl je noeste arbeid moet verrichten!!!! Het afgrijzen is uit elke lettergreep, wat zeg ik, uit elke letter EN elke spatie af te lezen. Nee hoor, doe even normaal, ga gewoon aan het werk, predikt hij dwingend.
Gelukkig dus dat ik me voornam, ingegeven door de absolute noodzaak en innerlijke wijsheid, om rust te nemen in de laatste weken van het lopende kwartaal. Ik ging me mee laten voeren met de stroom des levens. De prachtigste ontmoetingen hebben plaatsgevonden, de leukste lezingen heb ik gegeven en ingepland, de laagdrempeligste ideeën om het platform te laten ontpoppen zijn in me opgekomen. En met het grootste gemak zijn de manieren om van idee tot resultaat te komen in alle rust zichtbaar geworden.
Natuurlijk was het boekenfestijn, dat het eerste grote evenement met hart en ziel van het platform was, ook al op deze organische wijze tot stand gekomen. Maar ik heb de Calvinist in mij bij die grote zaken wel nodig gehad. Want hij zorgt ervoor dat inderdaad alles loopt op die dag zoals het hoort. Iedereen moet het naar de zin hebben en daarvoor is de juiste inspanning nodig. Het verschil tussen de Calvinist en de Bourgondiër is nogal groot en echt goed kunnen ze het niet met elkaar vinden. Ik heb daarom gelukkig een nieuwe “ik” ontdekt die die twee graag verenigt: De boeddhist in mij heeft zijn intrek genomen en is niet van plan te wijken voor dominantie of losbandigheid.
Met het juiste begrip, hij luistert echt naar beide kampen, produceert hij de juiste gedachten en intenties. Zorgvuldig kiest hij de woorden om vervolgens helder te maken dat je mee laten voeren met de stroom terwijl je een actieve en alerte houding houdt gegarandeerd 100% gevaarloos is. Echt, zo zegt hij, alle kansen om te doen wat je moet doen komen vanzelf voorbij als je openstaat en oplet. Het gaat om de hele route niet alleen om het eindstation tenslotte. Heb vertrouwen, wees niet bang, het leven is niet moeilijk en zwaar als je het zo bekijkt…
En ikzelf ondertussen? Ik hoor en zie het schouwspel aan en wacht op mijn gemak totdat die drie het een beetje eens zijn met elkaar. Argeloos denk ik nog eens aan het boekje wat ik laatst aan een vriendin gaf: de Tao van Poeh. Een waarheid als een koe!
